Hallo, ik ben Martina.
Creativiteit is altijd aanwezig geweest in mijn familie. Mijn vader schilderde met olieverf, mijn moeder kon met ongelooflijke precisie alles naaien, en mijn zus heeft een natuurlijk talent voor tekenen, borduren en handwerk. Ik groeide op in een omgeving vol creativiteit, ook al besefte ik dat toen nog niet volledig. Van mijn moeder leerde ik iets essentieels: de waarde van kwaliteit en de stille schoonheid van dingen met zorg doen.

Als tiener hield ik van tekenen, meestal door afbeeldingen uit foto’s of tijdschriften na te maken. Ik ben nooit naar de kunstacademie gegaan, en eerlijk gezegd vond ik de tekenlessen op de basisschool niet leuk — waarschijnlijk omdat ik altijd mijn eigen weg wilde volgen in plaats van de regels. 🙂
Naaien trok me ook nooit aan; ik zag hoe hard mijn moeder ’s avonds laat werkte om bestellingen af te krijgen, en ik voelde het gewicht achter de schoonheid.

Later begon ik te experimenteren met boetseren, decoupage en het decoreren van alles in huis wat me inspireerde. Maar ik stond mezelf nog steeds niet toe om echte kunstmaterialen te kopen. Er was iets in mij dat me tegenhield, alsof ik toestemming nodig had om te beginnen.

Toen ik 33 was, overleed mijn vader plotseling. Van de kleine erfenis die ik kreeg, kocht ik zijdeschilderverf, textielverf en ramen voor zijdeschilderen. Ik was altijd al gefascineerd door zijdeschilderen — het voelde magisch, bijna buitenaards. Dat was het moment waarop ik mezelf eindelijk toestemming gaf om te creëren. Ik schilderde tot diep in de nacht, vaak met tranen in mijn ogen, terwijl ik mijn verdriet verwerkte door kleur en beweging.

Al snel begon ik op textiel te schilderen — T‑shirts, sjaals, jurken — en mensen begonnen mijn werk te kopen. Een vriendin van mijn moeder toonde mijn stukken in haar winkel, en klanten waren er dol op. Een paar jaar later opende ik mijn eigen winkel met handbeschilderde textiel, ebru, kunstwerken en handgemaakte decoraties. Met de steun om mij heen vond ik de moed om te groeien, zowel als kunstenaar als als mens.

Na vijf à zes jaar sloot ik de winkel uiteindelijk, en een tijdlang dacht ik dat ik nooit meer zou schilderen. Maar creativiteit vond opnieuw haar weg naar mij terug.
Vandaag schilder ik vrij en intuïtief, waarbij ik materialen zoals textiel, metaal en papier combineer om gelaagde, tactiele composities te creëren. Mijn man zegt vaak dat ik een perfectionist ben, omdat ik een werk nooit “zomaar” afmaak — ik voel altijd de behoefte om nog één detail toe te voegen, nog één aanraking, totdat het goed voelt. Dat gevoel voor precisie en zorg draag ik mee van mijn moeder, en het leeft in alles wat ik maak.

Kunst is altijd bij me geweest — soms zacht, soms luid — en ik ben dankbaar dat het me blijft begeleiden op mijn pad.

ABOUT ME

Hello, I’m Martina.
Creativity has always been part of my family. My father painted with oils, my mother could sew anything with remarkable precision, and my sister has a natural gift for drawing, embroidery and handmade crafts. I grew up surrounded by creativity, even if I didn’t fully understand it at the time. From my mother I learned something essential: the value of quality and the quiet beauty of doing things with care.

As a teenager I loved drawing, mostly copying images from photos or magazines. I never went to art school, and I didn’t enjoy art classes in primary school — probably because I always wanted to do things my own way rather than follow the rules 🙂 Sewing never attracted me either; I saw how hard my mother worked late into the night to finish orders, and I felt the weight behind the beauty.

Later in life I began experimenting with clay modelling, decoupage and decorating anything at home that inspired me. But I still didn’t allow myself to buy real art materials. Something inside me held back, as if I needed permission to begin.

When I was 33, my father passed away suddenly. From the small inheritance I received, I bought silk paints, textile paints and frames for silk painting. I had always been fascinated by silk — it felt magical, almost otherworldly. That was the moment I finally gave myself permission to create. I painted late into the night, often with tears in my eyes, processing grief through colour and movement.

Soon I began painting on textiles — T‑shirts, scarves, dresses — and people started buying my work. A friend of my mother displayed my pieces in her shop, and customers loved them. A few years later I opened my own store with hand‑painted textiles, ebru, artworks and handmade decorations. With the support around me, I found the courage to grow as an artist and as a person.

After five or six years I eventually closed the shop, believing for a while that I would never return to painting. But creativity found its way back to me. Today I paint freely and intuitively, combining materials like textile, metal and paper to create layered, tactile compositions. My husband often tells me I’m a perfectionist, because I never finish a piece “just like that” — I always feel the need to add one more detail, one more touch, until it feels right. That sense of precision and care is something I carry from my mother, and it lives in everything I create.

Art has always been with me — sometimes quietly, sometimes loudly — and I’m grateful that it continues to guide me forward.